Ushbu maqolada badiiy adabiyotda obraz va uning tabiati nazariy jihatdan tahlil etilgan. Obrazning individuallashtirilgan umumlashma sifatida namoyon boʻlishi, unda narsa-hodisaning umumiy jihatlari bilan birga oʻziga xos xususiyatlarni mujassamlashtirishi tadqiq etilgan. Muallif xarakteristikasi, portret, badiiy psixologizm, personaj nutqi kabi tasvir unsurlari badiiy obrazning jonliligini taʼminlovchi vositalar sifatida oʻrganilgan. Bola obrazi va bolalik tasviri badiiy adabiyotning doimiy va eng muhim obrazlaridan biri sifatida talqin qilinib, u badiiy obraz sifatida ruhiy poklik, ezgulik, samimiylik ramzi boʻlib assotsiasiyalanishi hamda badiiy asarning umumiy konsepsiyasi uchun asos hisoblanishi xulosalangan. Maqolada bola obrazining tadrijiy takomilini oʻrganish maqsad qilingan. Maqsadni amalga oshirishda bola obraziga nazariy muammo sifatida qaralgan, uning tarixiy bosqichlarda qanday oʻzgarishlarga uchraganini aniqlash vazifa sifatida belgilangan. Tahlillarga koʻra, badiiy tasvir obyekti sifatida bola obrazi adabiyotni ancha kech qiziqtira boshlagan. XX asrga kelib, bolalik inson hayotining mustaqil davri sifatida qabul qilina boshladi. Psixologiyaning olamni idrok etishda muhim oʻrin egallagan bolalik kategoriyalari alohida personajlar xarakterini yaratishda asos boʻlib xizmat qildi. Unga koʻra bola obrazining chegarasi yangi shaxs shakllangan davr boʻlib, bu davr davomida shaxs sifatida shakllanib, uning dunyodagi oʻz oʻrni belgilanadi. Inson hayotidagi bu bosqich rivojlanishning oʻziga xos alohida qonuniyatlariga boʻysunadi.